Εικονοκλαστικές προσεγγίσεις

Εικονοκλαστικές προσεγγίσεις

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

September 28th, 2009, 9:19 pm #1

Not even wrong


It is comforting that the finest minds in science are as prone as the rest of us to bitching. But the theoretical physicist Wolfgang Pauli (1900-1958) is in a category of his own: the withering comment for which he's best known combines utter contempt on the one hand with philosophical profundity on the other. "This isn't right," Pauli is supposed to have said of a student's physics paper. "It's not even wrong."

"Not even wrong" is enjoying a resurgence as the put-down of choice for questionable science: it's been used to condemn everything from string theory, via homeopathy, to intelligent design. There's a reason for this: Pauli's insult slices to the heart of what distinguishes good science from bad.

"I use 'not even wrong' to refer to things that are so speculative that there would be no way ever to know whether they're right or wrong," says Peter Woit, a mathematician at Columbia University who runs the weblog Not Even Wrong.

This is the principle of falsifiability, famously associated with the philosopher Karl Popper. Hypotheses that might be wrong are the lifeblood of science: you test them, find evidence to support or undermine them, and learn something in the process. But hypotheses that can't even be wrong, Popper maintained, can't tell you anything.

Popper went further. Knowledge only progresses, he argued, when falsifiable claims about the world get proven wrong. In his classic example, you can never confirm the statement "all swans are white", because there might always be some non-white swans you haven't seen yet. But it only takes one black swan to falsify the claim definitively. At that point, you really know something for certain: not all swans are white.

Controversially, Woit thinks the unfalsifiability charge can be levelled at string theory, the branch of physics that claims everything is made up of vibrating strings of energy. Physics, Woit and others argue, has been a victim of its own success: it's getting ever harder to come up with revolutionary new ideas, so ambitious young scientists are forced to make ever wilder speculations. It would be all right if their speculations turned out to be incorrect. It's when they couldn't even hypothetically be incorrect that the problem arises. "There's a class of things that people are working on," Woit says, "where you just have no hope of ever being able to tell."
Quote
Like
Share

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

September 29th, 2009, 9:32 pm #2

Paranoia Strikes Deep - Why people believe in conspiracies




After a public lecture in 2005, I was buttonholed by a documentary filmmaker with Michael Moore-ish ambitions of exposing the conspiracy behind 9/11. “You mean the conspiracy by Osama bin Laden and al Qaeda to attack the United States?” I asked rhetorically, knowing what was to come.

“That’s what they want you to believe,” he said. “Who is they?” I queried. “The government,” he whispered, as if “they” might be listening at that very moment. “But didn’t Osama and some members of al Qaeda not only say they did it,” I reminded him, “they gloated about what a glorious triumph it was?”

“Oh, you’re talking about that video of Osama,” he rejoined knowingly. “That was faked by the CIA and leaked to the American press to mislead us. There has been a disinformation campaign going on ever since 9/11.”

Conspiracies do happen, of course. Abraham Lincoln was the victim of an assassination conspiracy, as was Austrian archduke Franz Ferdinand, gunned down by the Serbian secret society called Black Hand. The attack on Pearl Harbor was a Japanese conspiracy (although some conspiracists think Franklin Roosevelt was in on it). Watergate was a conspiracy (that Richard Nixon was in on). How can we tell the difference between information and disinformation? As Kurt Cobain, the rocker star of Nirvana, once growled in his grunge lyrics shortly before his death from a self-inflicted (or was it?) gunshot to the head, “Just because you’re paranoid don’t mean they’re not after you.”

But as former Nixon aide G. Gordon Liddy once told me (and he should know!), the problem with government conspiracies is that bureaucrats are incompetent and people can’t keep their mouths shut. Complex conspiracies are difficult to pull off, and so many people want their quarter hour of fame that even the Men in Black couldn’t squelch the squealers from spilling the beans. So there’s a good chance that the more elaborate a conspiracy theory is, and the more people that would need to be involved, the less likely it is true.

Why do people believe in highly improbable conspiracies? In previous columns I have provided partial answers, citing patternicity (the tendency to find meaningful patterns in random noise) and agenticity (the bent to believe the world is controlled by invisible intentional agents). Conspiracy theories connect the dots of random events into meaningful patterns and then infuse those patterns with intentional agency. Add to those prοpensities the confirmation bias (which seeks and finds confirmatory evidence for what we already believe) and the hindsight bias (which tailors after- the-fact explanations to what we already know happened), and we have the foundation for conspiratorial cognition.

Examples of these processes can be found in journalist Arthur Goldwag’s marvelous new book, Cults, Conspiracies, and Secret Societies (Vintage, 2009), which covers everything from the Freemasons, the Illuminati and the Bilderberg Group to black helicopters and the New World Order. “When something momentous happens, everything leading up to and away from the event seems momentous, too. Even the most trivial detail seems to glow with significance,” Goldwag explains, noting the JFK assassination as a prime example. “Knowing what we know now … film footage of Dealey Plaza from November 22, 1963, seems pregnant with enigmas and ironies — from the oddly expectant expressions on the faces of the onlookers on the grassy knoll in the instants before the shots were fired (What were they thinking?) to the play of shadows in the background (Could that flash up there on the overpass have been a gun barrel gleaming in the sun?). Each odd excrescence, every random lump in the visual texture seems suspicious.” Add to these factors how compellingly a good narrative story can tie it all together — think of Oliver Stone’s JFK or Dan Brown’s Angels and Demons, both equally fictional.

What should we believe? Transcendentalists tend to believe that everything is interconnected and that all events happen for a reason. Empiricists tend to think that randomness and coincidence interact with the causal net of our world and that belief should depend on evidence for each individual claim. The problem for skepticism is that transcendentalism is intuitive; empiricism is not.

Or as folk rock group Buffalo Springfield once intoned:

Paranoia strikes deep. Into your life it will creep…

:D :D :D
Quote
Like
Share

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

September 30th, 2009, 9:46 pm #3

The Boy With The Incredible Brain
(47:32 minutes)

This is the breathtaking story of Daniel Tammet. A twenty-something with extraordinary mental abilities, Daniel is one of the world’s few savants. He can do calculations to 100 decimal places in his head, and learn a language in a week. This documentary follows Daniel as he travels to America to meet the scientists who are convinced he may hold the key to unlocking similar abilities in everyone. He also meets the world’s most famous savant, the man who inspired Dustin Hoffman’s character in the Oscar winning film ‘Rain Man’







ΥΓ: Περιμένοντας στη βροχή

Quote
Like
Share

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

October 1st, 2009, 5:56 am #4



Eίπατε ... τίποτα ?

Τα οικονομικά της Εκκλησίας της Ελλάδος, εν μέσω παγκόσμιας και ελληνικής (ιδιαίτερα αυτής) κρίσης είναι ιδιαιτέρως ανθηρά. Τα έσοδά της, όπως η ίδια ανακοίνωσε μέσω του απολογισμού της για το 2008 ανέρχονται περίπου στα 20 εκατ. €.

Τα έσοδα αυτά αποτελούν μόνον τα της κεντρικής εκκλησιαστικής διοίκησης…

Δεν συμπεριλαμβάνονται μητροπόλεις, οι μονές, οι ιεροί ναοί και τα «φιλέτα» αυτών, δεν συμπεριλαμβάνονται επίσης ιδρύματα (τα περισσότερα φιλανθρωπικά) από δωρεές κλπ. Ούτε φυσικά κάποιες ασήμαντες εκκλησιαστικές ΜΚΟ τύπου «Αλληλεγγύη». Όλοι αυτοί αποτελούν ξεχωριστά Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. («Το Ποντίκι 17.09.09» αναφέρει ότι ο αριθμός των Νομικών Προσώπων ανέρχεται στον ασύλληπτο αριθμό των… 6.700! – κι άντε να βρεις να φορολογήσεις… )

Ο «Απολογισμός 2008», όπως τιτλοφορείται η πολυσέλιδη έκθεση -ξεπερνάει τις 100 σελίδες, αναφέρει:

«Κατά το οικονομικό έτος 2008 υπήρξε συστηματική προσπάθεια επιτεύξεως σημαντικών έργων, εξοικονομήσεως πόρων στα πλαίσια ενός αποτελεσματικού οικονομικού σχεδιασμού, ο οποίος ενισχύει τη συνεπή προς τις κατευθύνσεις της ΕΚΥΟ, εικόνα του απολογισμού του 2008, ο οποίος για ένα ακόμα έτος είναι πλεονασματικός» υπογραμμίζεται στο εισαγωγικό σημείωμα που συνοδεύει τους αναλυτικούς πίνακες με τους οικονομικούς δείκτες της Εκκλησίας. «Η δυναμική πορεία της Εκκλησίας της Ελλάδος – ΕΚΥΟ επιβεβαιώθηκε και με την αγορά 1.600.000 μετοχών της Εθνικής Τράπεζας, η οποία καλύφθηκε με τη συμμετοχή των διαθεσίμων της Εκκλησίας της Ελλάδος- ΕΚΥΟ (Αποφ. ΔΙΣ 31-07-2008). Ητοι το σύνολο των μετοχών της Εθνικής Τράπεζας της Εκκλησίας της Ελλάδος – ΕΚΥΟ την 31-12-2008 ανήλθε εις το ύψος των 7.785.405 τεμαχίων».

Ανάμεσα στις δαπάνες που αναφέρονται «αναλυτικά», η μεγαλύτερη δαπάνη, ύψους 4.115.098,81 €, αφορά επιχορηγήσεις και χορηγίες «διά Θρησκευτικούς και Εθνικούς σκοπούς».




ΥΓ1.Το 2004, οι άνθρωποι με τα μεγάλα μαύρα ράσα κατέβαλαν στις ΔΟΥ μόλις 6.445.444,74 €. Την ίδια χρονιά ο έλληνας φορολογούμενος πλήρωσε μόνο για μισθοδοσία ορθόδοξων παπάδων 189.500.000 €, ενώ για το 2006 είχαν προϋπολογιστεί 199.300.000 € !

(Πηγή: ο βουλευτής Γ. Δραγασάκης)


ΥΓ2. Ο αγαπημένος μου πίνακας του Max Ernst, έτους 1929, με τον εικονοκλαστικό τίτλο:

The Blessed Virgin Chastises the Infant Jesus Before Three Witnesses: André Breton, Paul Elyar and the Artist

(Η ευλογημένη παρθένος νουθετεί το μωρό Ιησού ενώπιον τριών μαρτύρων: André Breton, Paul Elyar και του Καλλιτέχνη)

Quote
Like
Share

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

October 3rd, 2009, 4:29 pm #5

Δύο εκπληκτικά μουσικά κομμάτια απο την κινηματογραφική ταινία Φράουλες και αίμα 8-)

Buffy Sainte-Marie, The circle game


Thunderclap Newman, Something in the air
Quote
Like
Share

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

October 5th, 2009, 7:06 am #6

Ντέρμπι κληρονόμων
Γυρίζοντας από το εξωτερικό ανήμερα τις εκλογές εκόμιζα μία παράξενη γεύση. Οι συνομιλητές μου έξω ρώταγαν: «Μα ακόμα ζει ο Παπανδρέου;». Εξηγούσα ότι είναι γιος (και εγγονός) και ο αντίπαλός του, ανεψιός. Δεν το καταλάβαιναν. Βλέπετε, δεν κυβέρνησε έξω γιος του Αντενάουερ, του Ντε Γκωλ ή εγγονός του Τσώρτσιλ. «Καλά,» με ρωτούσαν, «τόσα χρόνια δεν βγήκε άλλος πολιτικός;».

Παράδοξο να παίζεται η μοίρα με δυναστείες. Να όμως που κυβερνούν άνθρωποι που δεν θα είχαν ποτέ φτάσει τόσο ψηλά, αν είχαν ένα κοινό όνομα. «Ελαβαν μόνο τον κόπο να γεννηθούν» όπως έγραψε ο Μπωμαρσαί. Και μόνο για την εξαίρεση, άξιζε ο Σημίτης.

Ετσι τώρα, μόλις μας απογοητεύσει ο ένας, τρέχουμε στον άλλο. Είμαστε βέβαια πια σε τέτοια χάλια, που μόνο θαύματα θα μας σώσουν. Μπορεί να κάνει θαύματα ο Γιώργος Παπανδρέου; Δύσκολο. Αλλά δεν έχουμε άλλη λύση. Τόσα χρόνια τον βλέπαμε σαν εξωγήινο, τώρα τον χρίσαμε σωτήρα. Η απελπισία φτιάχνει θεούς και μάγους.

Ξαφνικά θυμηθήκαμε πως ο Γιώργος έχει και κάποια πείρα. Ε, βέβαια, διοίκησε και δύο υπουργεία. Ενώ ο Κώστας, ούτε καν ένα περίπτερο. Γιατί τον εκλέξαμε; Αχ, εκείνο το όνομα! Και Κώστας, μάλιστα! Ούτε στο νυχάκι του θείου του δεν έφτασε.

Ετσι λοιπόν, οι ίδιοι που κορόιδευαν τον Γιώργο, τώρα τον ψήφισαν. Και ελπίζουν. Ολοι ελπίζουμε. Αν τώρα κι αυτός μας απογοητεύσει, υπάρχει και η Τρίτη Δυναστεία. Από ηγετική γενιά να είναι - οι αυτοδημιούργητοι δεν έχουν αρκετά μόρια.

Εν τω μεταξύ η Ελλάδα βυθίζεται. Κι εμείς προσκυνάμε ένα νέο είδωλο. Ετσι είναι. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Quote
Like
Share

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

October 10th, 2009, 6:28 pm #7



Απολαύστε τo βραβευμένο τηλεοπτικό ντοκουμέντο Παράλληλοι Κόσμοι, Παράλληλες Ζωές, στο οποίο ο Αμερικανός μουσικός της rock Mark Oliver Everett συζητάει με φυσικούς και πρώην συνεργάτες του διάσημου πατέρα του, Hugh Everett III, για την κβαντομηχανική του ερμηνεία των πολλών κόσμων.




ΥΓ1: The Many Worlds of Hugh Everett: Bιογραφία του Ηugh Εverett στο περιοδικό Scientific American

ΥΓ2: Παράλληλα Σύμπαντα: Ένα επίκαιρο, απολαυστικό και εκλαϊκευμένο άρθρο του κοσμολόγου Max Tegmark.

Quote
Like
Share

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

October 12th, 2009, 8:00 am #8

Μάλιστα, κύριε Γκρέυ, οι θεοί φάνηκαν πολύ καλοί απέναντί σας. Αλλά, ό,τι δίνουν οι θεοί, το παίρνουν γρήγορα πίσω. Μονάχα λίγα χρόνια σας μένουν για να ζήσετε πραγματικά, ολοκληρωτικά, τέλεια. Όταν τα νιάτα σας θα ’χουν φύγει, θα έχουν πάρει μαζί τους και την ομορφιά σας, και τότε θ’ ανακαλύψετε ξαφνικά πως δεν σας απόμειναν περιθώρια θριάμβων, ή θα είσαστε υποχρεωμένος να ικανοποιείστε μ’ εκείνους τους ασήμαντους θριάμβους, που η ανάμνηση του παρελθόντος σας θα τους κάνει να φαίνονται πιο πικροί κι από ήττες. Ο κάθε μήνας που περνάει σας φέρνει κοντά σε κάτι φοβερό. Ο χρόνος σας ζηλεύει και πολεμάει τα κρίνα και τα τριαντάφυλλα της νιότης σας. Θα καταντήσετε χλομός, με μάγουλα βαθουλωμένα και σβησμένα μάτια. Θα υποφέρετε τρομερά … Α! ζήστε τα νιάτα σας τώρα που τα ‘χετε. Μη σκορπάτε το χρυσάφι των ημερών σας, δίνοντας πίστη στα λεγόμενα ανιαρών ανθρώπων, προσπαθώντας να βελτιώσετε τη θέση των απελπισμένων, πετώντας τη ζωή σας στους αμαθείς, τους κοινούς και τους χυδαίους. Πρόκειται γι’ αρρωστημένους στόχους, για ψεύτικα ιδανικά του καιρού μας. Ζήστε !

Oscar Wilde, «Το πορτρέτο του Dorian Gray»

Steven Klein, Domestic Bliss
Quote
Like
Share

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

October 15th, 2009, 2:02 pm #9


Όταν ήμουν παιδί τη δεκαετία του 1940, μερικοί δάσκαλοί μου ήταν αρκετά μεγάλοι ώστε να θυμούνται τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, όταν τα αυτοκίνητα αντικαθιστούσαν τις ιππήλατες άμαξες και τους τροχιοδρόμους στους δρόμους των πόλεων των ΗΠΑ. Οι δύο μεγαλύτερες άμεσες συνέπειες που δοκίμασαν οι κάτοικοι των αμερικανικών πόλεων, όπως θυμούνται οι δάσκαλοί μου, ήταν ότι οι πόλεις τους έγιναν με θαυμαστό τρόπο πιο καθαρές και πιο ήσυχες. Δεν λερώνονταν πια με τις κοπριές και τα ούρα των αλόγων, ενώ δεν υπήρχε πια ο διαρκής θόρυβος από τις οπλές των αλόγων στο πλακόστρωτο. Σήμερα, μετά την εμπειρία ενός αιώνα με αυτοκίνητα και λεωφορεία, μας φαίνεται γελοίο ή αδιανόητο να τα επαινεί κανείς επειδή δεν ρυπαίνουν και είναι αθόρυβα. Μολονότι κανείς δεν υποστηρίζει την επιστροφή στο άλογο ως λύση για την αιθαλομίχλη από τα καυσαέρια των μηχανών, τούτο το παράδειγμα βοηθά να φωτιστούν οι απρόβλεπτες αρνητικές παρενέργειες ακόμη και των τεχνολογιών εκείνων που επιλέγουμε να διατηρήσουμε.

Jared Diamond, Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed
Quote
Like
Share

negentropist
Site Admin
Joined: September 27th, 2009, 7:11 pm

October 16th, 2009, 3:35 pm #10


- Όμως, Ραφαέλ, δεν μου είπες ποιο είναι το τρελό όνειρό σου…

- Θέλω να φτιάξω τη δική μου χρηματιστηριακή εταιρεία!

- Ορίστε;

- Μετοχές, ομόλογα, επενδύσεις … Θα το κάνω, Αντουάν, χάρη σε σένα θα χεστώ στο χρήμα!

Τελικά, οι γονείς του Ραφαέλ δεν το πήραν και τόσο άσχημα, του έδωσαν μάλιστα κι ένα εκατομμύριο για να τον βοηθήσουν στην έναρξη της επιχείρησης. Έκτοτε, ο Αντουάν έφερε στη συνείδηση του ετούτο το ανόητο έγκλημα: είχε φτιάξει έναν ακόμη καπιταλιστή. Είχε ανασηκώσει τους ώμους του όταν ο Ράφι του είχε πει ότι θα ήταν πάντα στη διάθεσή του να τον βοηθήσει σε περίπτωση ανάγκης, αλλά σήμερα χρωστούσε στην τράπεζα και δεν έβλεπε κανένα φραγμό να ασχοληθεί με οτιδήποτε για να κερδίσει χρήματα.

Όταν κανείς διαπιστώνει ότι είναι ένας από τους λίγους που διατηρεί ηθικές αρχές στις ανθρώπινες σχέσεις του, τότε μπορεί να θεωρήσει δελεαστικό το να βυθιστεί στην ανηθικότητα, όχι από πεποίθηση ή για να αντλήσει ηδονή απ’ αυτό, αλλά απλώς για να μην υποφέρει πια, μιας και δεν υπάρχει χειρότερο βάσανο από το να είσαι ένας άγγελος στην κόλαση, ενώ αν είσαι διάβολος παντού είσαι σαν στο σπίτι σου.

Μαρτέν Παζ, Πώς έγινα βλάκας
8-)

Quote
Like
Share