in de baai

De plek waar de reizigers overnachten, na de test van de fairies. Mensen, elven en dwergen beseffen dat ze niet alleen zijn nadat de illusie van Papa Dag en Mama Nacht weer opgeheven is.
Martina / Athela
Is close to deserving his own title
Joined: 11 Dec 2007, 15:57

12 Feb 2009, 18:33 #301

Athela stond op zoals haar gevraagd werd, de zenuwen gierden door haar lijf. Ze hoopte zo dat hij hen nu vrij liet. Toen hij over haar naam begon glimlachte ze quasi onschuldig maar ging er verder niet op in, ze zou haar familie niet in gevaar brengen.
Zodra hij vroeg de boeien af te doen kon ze een lichte zucht van opluchting niet voorkomen en snel keek ze opzij naar Vrouwe Zijdra en Opalle die haar zo goed geholpen hadden. Ze waren op het nippertje ontsnapt van de dood en ze kon het nog steeds niet helemaal bevatten. Zodra ze van haar boeien bevrijd was wreef ze met haar handen langs haar polsen en luisterden naar de woorden van de stadhouder.

Op het moment dat de stadhouder boog en zijn excuses aanbood volgde Athela zijn voorbeeld. Ook zij nam haar hoed af en maakte een sierlijke buiging, "Het is u vergeven mijn heer, als u mij ook wilt vergeven voor de fouten die ik zelf gemaakt hebt." zei ze hoffelijk.
"U kunt van mij op aan, mijn heer" verzekerde ze toen ze te horen kregen dat ze ereburgers van Wamsterdam werden en een diep rode blos verscheen op haar wangen. Snel wenden ze haar blik af en staarde naar de zee. Ze kon het nog nauwelijks bevatten, ze leefden nog en ze was vrij om te vertrekken. Verlangend gleed haar blik naar de Hinde. Het zou jammer zijn om afscheid te nemen van het schip.

Athela werd gewekt uit haar dagdromen toen ze de zachte klanken van het meisje over, ze draaide zich om en staarde naar Guts. Een gepijnigde blik verscheen in haar ogen, hij had niet mogen sterven. Niet na alles wat hij had doorgemaakt en voor hen had gedaan. Ze sloot haar ogen en probeerden de tranen tegen te houden, de hoge klanken leken haar verdriet te sussen maar de pijn bleef op de achtergrond. Dan hoort ze plotseling Guts woorden, haar ogen vlogen open en geschrokken keek ze naar Guts die op het strand stond. Hij leefde nog!
Tranen sprongen in haar ogen en snel knipperde ze deze weg, een onuitwisbare glimlach sierde haar gezicht en ze streek met haar vingers langs de ketting. "GUTS!" riep ze enthousiast. Ze renden naar hem toen en omhelsden hem
"Ik was bang dat we je kwijt waren" fluisterde ze waarna ze hem zachtjes in zijn schouders kneep.
Ze kon haar lachen bijna niet inhouden toen ze het gezicht van heer Robberecht Kloester zag bij het zien van Guts handen. Ze keek hem doodserieus aan en knikte hem toe "Ik vertelde u toch al eerder dat deze man geen slaaf was." en ze keek de man met een brede grijns aan.

Athela liep naar Alejandra toe en maakte een buiging voor haar "Ik weet niet hoe we u ooit kunnen bedanken mijn Vrouwe." zei ze en ze keek het meisje voor een kort moment indringend aan waarna ze zich weer tot de stadhouder wendde.
"Heer ik weet niet of u ooit van de heer Rameses Shakki heeft gehoord? Hij bevind zich waarschijnlijk in Anciensterre. Wij zijn bang dat hij niet alleen daar maar ook hier in Borrewoudschewateren een groot gevaar kan vormen. Hij bedrijft een gevaarlijke vorm van duistere magie. Voordat u kwam waren wij ons aan het klaar maken voor een reis. We maken ons grote zorgen over zijn krachten en doelen en willen deze, als dat mogelijk is, inperken. Zoals mijn goede vriend Guts hier al vroeg, hebben wij nog vervoer nodig. We willen namelijk zo snel mogelijk aan de overkant van de oceaan zijn." ze liet een korte stilte vallen waarin ze haar volgende woorden goed overwoog. Ze wist dat het niet het meest gepaste was om te vragen maar ze waagde de gok. " De Hinde is helaas in een slechte staat, het spijt mij daar erg voor. Met uw permissie zou ik haar graag opknappen. En haar daarna gebruiken om naar de andere kant te varen. Ik weet dat het niet de meest gepaste vraag is, maar wij willen graag een einde maken aan de praktijken van deze Rameses Shakki. En we hebben een schip nodig."
"Nog nooit bracht een waarlijk groot man zijn leven alleen maar op het land door" - Herman Melville
"Wie heerst over de zeeën, heerst over de handel; wie over de handel van de wereld heerst; heerst over de rijkdommen van de wereld." - Sir Walter Raleigh
"Kennis van de oceanen is meer dan nieuwsgierigheid. Ons bestaan kan ervan afhangen." - John F. Kennedy

Marcel S.
Is close to deserving his own title
Joined: 29 Nov 2005, 21:59

12 Feb 2009, 18:36 #302

*De Stadhouder denkt even na*
Helaas we hebben geen speciale voorraden bij ons..
Een lijst.. dat kan altijd van pas komen voor het geval we hem ooit ergens ontmoeten. Wij hebben helaas geen verdere informatie over deze persoon.


*Op Guts zijn vraag*
ik kan allen die het wensen aan boord laten brengen van mijn snelste schip.
U hoeft alleen de bestemming maar aan de kapitein door te geven.

Als dat alles is dan wens ik u allen behouden vaart.
*Dan draait hij zich om en maakt aanstalte om richting zijn koets te gaan.
De seiner seint dat de sloepen naar het strand moeten komen om de mensen op te pikken*


Marcel S.
Is close to deserving his own title
Joined: 29 Nov 2005, 21:59

12 Feb 2009, 18:49 #303

*Alejandra kijkt je aan en je ziet een diepblauwe schittering in haar ogen als ze je aankijkt. Je voelt diep van binnen iets aangeraakt worden en heel even voel je een fractie van haar kracht en macht. Dan slaat ze haar ogen neer en verontschuldigd zich... *

Het spijt mij vrouw Athela o' Malley. Ik had niemand verwacht.
U heeft mij net bedankt en de blijdschap van uw allen en de van Guts zijn dank genoeg voor mij.

*De Stadhouder hoort het relaas van Athela aan. En knikt begrijpend*
Ik begrijp dat je dit schip graag zou willen hebben Athela. Maar als jullie nood echt zo hoog is dan redden jullie dat niet.. zelfs niet met onze hulp.
Dit schip moet gerepareerd worden door een vakkundig scheepswerker.

*Dan ziet hij haar bedroefde blik*
Maar laat ik het een beetje goed maken..
Als je ooit weer in Wamsterdam bent, dan mogen jullie de Hinde wel gebruiken voor pleziertochten.

*lacht*
Zolang je het maar vraagt.. :P

De sloep zal jullie naar de boot brengen... het snelste schip dat ik beschikbaar heb.
Mogen Nepteun jullie allen bijstaan op jullie tocht.

Zoals ik die Elfenvrouw al vertelde.. Wij hebben nog nooit kennis gemaakt met de persoon Rameses Shakki. Maar als we ooit iets weten.. dan zijn we nu gewaarschuwd.

Dan nemen wij nu afscheid van elkaar.
*De Stadhouder draait zich om en loopt naar zijn koets*

Jullie stappen in de sloep(en) en worden naar de boot gebracht waarna deze koers zet naar de haven vlakbij sgranzibar

Marcel S.
Is close to deserving his own title
Joined: 29 Nov 2005, 21:59

12 Feb 2009, 18:50 #304

OOC

Bij dezen sluiten we deze episode af.

Ik wil jullie hartelijk danken en complimenteren voor het goede en leuke spel dat jullie hebben laten zien. ;)

wij hebben er van genoten en hopelijk jullie ook.

indien martina nog post wordt deze post weer onderaan het topic gezet.


ilonka en marcel

Nicky M. / Sofie Janssen
Is close to deserving his own title
Joined: 18 Feb 2008, 12:04

12 Feb 2009, 19:49 #305

[ik ook nog!]

Sofie steekt haar arm op in de lucht om aandacht te trekken.
"PARDON... Excuseer mij... Ik wil graag nog even goed onder de aandacht brengen dat heer Alexander zijn uiterste best heeft gedaan om de vloek op te heffen. Hij mag zeer zeker niet vergeten worden.
Zeker omdat hij zijn leven meer dan eens in gevaar heeft gebracht om de vloek op te heffen. Hij heeft zelfs zijn ziel verkocht gehad om tijd te winnen voor Wendelyn, Filia en ikzelf om het laatste voorwerp te bemachtigen. Ook heeft hij zijn zwaard ingeleverd.
Ik vind dus dat Alexander een groot deel in de oplossing van de vloek heeft gehad, en ik wilde dat u dat zeer zeker wist mijn heer."

Als dan het gesprek over Rameses gaat: "We gaan naar die engerd op zoek he, ik heb geen zin om nog veel langer dat gedoe aan te horen." Hierbij geeft ze een knipoog aan Athela.

Als ze dan de sloepen instappen ziet Sofie dat Babs niet de aanstalten maakt om mee te gaan. Sofie blijft met 1 been in de sloep staan en kijkt om waar haar vriendin blijft.

"Ga je niet mee? Er is een kans dat degenen die wij zoeken ook in Ancienasterre zijn?"

Als Babs dan uitlegt dat ze niet meegaat en hier verder zoekt naar eventuele sporen kijkt Sofie wat bedroefd.

Ze haalt haar ene been uit de sloep en geeft Babs nog een flinke knuffel.
"Lieve schat, ik hoop je snel weer te zien. Laat me weten waar je zit als je iets gevonden hebt of een plekje voor jezelf hebt gevonden."

Sofie haalt een armband van haar arm af en doet die om bij Babs.
"Ik zal jou ook op de hoogte proberen te houden maar ik weet niet wanneer wij elkaar weer zullen zien. Ik hoop dat je hierdoor mij in je gedachten houd, ik jou zeer zeker."

Nog een knuffel later stapt Sofie in de sloep en varen ze weg.
Met een verdrietig gezicht wuift ze nog heel lang naar de gestalte van Babs die kleiner word en uiteindelijk in de verte verdwijnt.
I will hold you in my arms,
Have a little faith in me...